The case for taxing interest

The case for taxing interest
Basil Al-Nakeeb
Abstract
The focus of this paper is Western economies (the West), primarily represented by the European Union and N. America, using the US – the largest Western economy – for illustrative purposes where appropriate. It notes the failure of past attempts, using a variety of measures, to prevent banking crises from reoccurring and to improve banking survivability. Regrettably, the economic literature has not classified interest bearing debt – the primary source of financial breakdowns – as a negative externality, despite potentially representing the largest and growing negative externality plaguing Western economies. Thus, the paper investigates this cancerous negative externality and its effect on cyclicality, households, corporations, economic uncertainty, national defense, and democracy. It ascribes the growth of the debt phenomenon to a biased tax system that favors debt over equity finance. It explains the rationale of imposing Pigovian (excise) taxes on demerit goods such as alcohol to curb their consumption and argues in favor of imposing a similar tax on interest bearing debt to restrict its use. It concludes with a brief discussion of the likely effects of such a tax on the economy, forms of financing, the structure of banking, and monetary policy. The paper uses qualitative analysis to arrive at its conclusions.

Read more:http://www.paecon.net/PAEReview/issue81/Al-Nakeeb81.pdf

Advertisements

«Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει αν πει όχι στους δανειστές της»

Tags

Με αυτόν τον τίτλο δημοσιεύεται το άρθρο του αναλυτή των FT, Wolfgang Münchau, με το οποίο αναλύεει τις επιπτώσεις στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν αποδεχτεί τις προτάσεις των δανειστών.

Η Καθημερινή

Tags

It follows then that what enables banks to create credit and hence money is their exemption from the Client Money Rules. Thanks to this exemption they are allowed to keep customer deposits on their own balance sheet. This means that depositors who deposit their money with a bank are no longer the legal owners of this money. Instead, they are just one of the general creditors of the bank whom it owes money to. It also means that the bank is able to access the records of the customer deposits held with it and invent a new ‘customer deposit’ that had not actually been paid in, but instead is a re-classified accounts payable liability of the bank arising from a loan contract.

Whether the Client Money Rules were designed for this purpose, and whether it is indeed lawful for banks to reclassify general ‘accounts payable’ items as specific liabilities defined as ‘customer deposits’, without the act of depositing having been undertaken by anyone, is a matter that requires further legal scrutiny, beyond the scope of this paper.

from: “How do banks create money, and why can other firms not do the same? An explanation for the coexistence of lending and deposit-taking ” by Richard A. Werner 

Charges against Icelandic banks for money counterfeiting

Tags

The Homes Association of Iceland, announced the filing of a charge to local police against all executives of all banks in Iceland:iceland_inflationThe motivation for this charge is a recent report about the monetary system by member of parliament Frosti Sigurjónsson, commissioned by the Prime Minister’s Office. The report states very clearly that banks have in fact been creating new money when they issue loans in the form of new deposits which add to the supply of money already in circulation.

Continue reading

The Chicago Plan Revisited

Tags

,

Abstract

At the height of the Great Depression a number of leading U.S. economists advanced a proposal for monetary reform that became known as the Chicago Plan. It envisaged the separation of the monetary and credit functions of the banking system, by requiring 100% reserve backing for deposits. Irving Fisher (1936) claimed the following advantages for this plan: (1) Much better control of a major source of business cycle fluctuations, sudden increases and contractions of bank credit and of the supply of bank-created money. (2) Complete elimination of bank runs. (3) Dramatic reduction of the (net) public debt. (4) Dramatic reduction of private debt, as money creation no longer requires simultaneous debt creation. We study these claims by embedding a comprehensive and carefully calibrated model of the banking system in a DSGE model of the U.S. economy. We find support for all four of Fisher’s claims. Furthermore, output gains approach 10 percent, and steady state inflation can drop to zero without posing problems for the conduct of monetary policy.

IMF Working Paper

Authors: Jaromir Benes and Michael Kumhof

Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!

Tags

Πιστωτές κερνούν, πιστωτές …πίνουν

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης γενναιοδωρίας των πιστωτών μας, οι οποίοι την στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (Εδώ η σχετική έκθεση). Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού (βλ. Μπιλντ) αλλά και σημαντικού μέρους του ελληνικού Τύπου, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς, οφείλουμε τώρα αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέψουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρει σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες με τίτλο «6 κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για την μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990» αναφέρει χαρακτηριστικά. Με βάση την τωρινή της έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την Τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέψει στους πιστωτές!

Continue reading

Μία έξυπνη ποσοτική χαλάρωση

Tags

,

… Η κεντρική τράπεζα μπορεί να αυξήσει την ποσότητα του χρήματος στην οικονομία όποτε θέλει χωρίς κάποιο όριο, με την αγορά τίτλων από τον ιδιωτικό τομέα και πληρώνοντας με την έκδοση νέου χρήματος. Η Τράπεζα της Ιαπωνίας θα μπορούσε για παράδειγμα να είχε αγοράσει εκτάσεις γης και να τις μετατρέψει σε πάρκα. Και εδώ έχουμε μιά ευκαιρία να λύσουμε τρία προβλήματα μαζί. Η οικονομία χρειάζεται νέο χρήμα, οι τράπεζες έχουν ανάγκη να ξεφορτωθούν τα επισφαλή δάνεια και ο τομέας των ακινήτων χρειάζεται κάποιες συναλλαγές. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να τυπώσει η κεντρική τράπεζα χρήματα, να αγοράσει γη από τις τράπεζες, να την κάνει πάρκα και έτσι να λύσει ακόμα ένα πρόβλημα, την ποιότητα της ζωής στην Ιαπωνία. Ακόμη και αν η Τράπεζα της Ιαπωνίας πουλούσε τα πάρκα αυτά με ένα πολύ μικρό τίμημα, πάλι θα κέρδιζε χρήματα, γιατί δεν κοστίζει τίποτα σε μία κεντρική τράπεζα να δημιουργήσει νέο χρήμα. …

Από την ταινία “Princes of the Yen

The Chicago Plan Revisited

Tags

,

“Because under the Chicago Plan banks have to borrow reserves from the treasury to fully back liabilities, the government acquires a very large asset vis-à-vis banks. Our analysis finds that the government is left with a much lower, in fact negative, net debt burden.”

The IMF paper says total liabilities of the US financial system – including shadow banking – are about 200pc of GDP. The new reserve rule would create a windfall. This would be used for a “potentially a very large, buy-back of private debt”, perhaps 100pc of GDP.

The Chicago Plan Revisited

Η Λύση της Στάσης Πληρωμών

Tags

,

Η λύση της χρεοκοπίας

Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που φοβίζει την Ευρώπη είναι ο συνδυασμός της πτώχευσης της Ελλάδας, με την καταναγκαστική έξοδο της από την Ευρωζώνη, για την οποία δεν υπάρχει ούτε νομικό πλαίσιο, ούτε εμπειρία – η οποία όμως θα οδηγούσε στην αλυσιδωτή αντίδραση της κατάρρευσης του ευρώ, της ραγδαίας αύξησης των επιτοκίων δανεισμού των υπολοίπων χωρών της περιφέρειας, στην αδυναμία εξόφλησης των υποχρεώσεων εκ μέρους της Ιταλίας, της Ισπανίας κοκ., σε μεγάλα τραπεζικά προβλήματα και στη διάλυση της Ευρωζώνης.

Υπάρχουν βέβαια και άλλες απόψεις,σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι απαραίτητο να συμβεί το παραπάνω τρομακτικό σενάριο,εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει πράγματι να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της.

Από την άλλη πλευρά, η πτώχευση μίας χώρας δεν είναι ανάλογη με τη χρεοκοπία μίας επιχείρησης – η οποία εξαφανίζεται, σε αντίθεση με τη χώρα που συνεχίζει να υπάρχει. Ειδικότερα,τα αποτελέσματα μίας κρατικής χρεοκοπίας είναι οδυνηρά μεν για τους δανειστές της, αλλά «ανακουφιστικά» ουσιαστικά για την ίδια και τους Πολίτες της – αφού παρέλθει το πρώτο μεγάλο σοκ, το οποίο διαρκεί περί τους έξι μήνες.

Αυτό που απαιτείται βέβαια είναι η δραστηριοποίηση, αμέσως μετά, σύσσωμου του ανθρώπινου δυναμικού της – το οποίο, στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι υπαρκτό και εξαιρετικά ικανό, υπό την προϋπόθεση πως δεν θα εμποδίζεται πια από την Πολιτική ή/και δεν θα καθοδηγείται προς τη λανθασμένη κατεύθυνση.

Η λύση της στάσης πληρωμών